Na groot succes in de US was er dit jaar voor het eerst een Europese editie van de all-star Rock the Bells lineup. Het Nederlandse podium boven met o.a. thefringe en Cartes & Kleine Jay kon onmogelijk concurreren met de grote zaal en moest het doen met een bescheiden aantal toeschouwers. De kans is nou eenmaal kleiner dat je al deze Amerikaanse rappers ooit nog eens op één avond zult zien optreden. Met high expectations dus richting grote zaal. Eerst de hal door, die lekker vol gepropt was met standjes waar je je schoenen kon laten customizen en shirts, vinyl en eten kon kopen. EPMD mocht de avond in de grote zaal aftrappen, maar was zeker niet als voorprogramma act bedoeld. Helaas bevestigde het deurbeleid die indruk wel een beetje, aangezien de zaal tijdens hun show nog verre van gevuld was. Toch deden de mannen Erick en Parish wat ze gevraagd werd en rockten de hal. Dichterbij waren ‘the Headbanger’, ‘Richter Scale’ en ‘Da Joint’ nog nooit te zien. Misschien dat het bericht van hun nieuwe album dat 9 december uitkomt een pleister op de wonde van de rij buiten is. Hopelijk komen ze daarvoor nog eens terug.

Tracks als ‘Drop’ en ‘Passing me By’ maken het the Pharcyde niet heel moeilijk een crowd uit de hand te laten eten. Met een knap staaltje reverse psychology probeerde Fatlip de geruchten over zijn vermeende crack-gebruik uit de wereld te helpen. Door Bobby Brown’s ‘My Perogative’ op te voeren met vermakelijke danspasjes included, wil hij laten zien dat hij zeker niet on crack is. Indrukwekkend om te zien hoe goed het Pharcyde team, ondanks alle onderlinge haat uit het verleden, nog altijd op elkaar ingespeeld is. Moeiteloos geven ze elkaar afwisselend backup zonder dat het rommelig wordt. De energie was voelbaar en ze genoten duidelijk met de crowd mee van hun optreden. De La Soul deed wat van ze verwacht werd: de funky De La uithangen. En dan nog die keiharde beuker 'Rock Co.Kane' eruit knallen om iedereen te laten ontladen van de rijen-ellende. Maar voor zo'n overgang zou wel de crowd van te voren opgehyped moeten worden. Daarvoor werd tussen neus en lippen door Pharoahe Monch op stage getrokken. Simon says: Laat je bier vallen en ga los! Dela slaagde er goed in de lijn stijgende te houden, waardoor je aan de ene kant wilde dat ze door zouden gaan, maar aan de andere kant ook niet kon wachten om te zien wat de andere artiesten uit de kast zouden trekken om dit niveau vast te houden.

Supernatural deed daarna als verwacht zijn freestyle met Scratch op de beatbox en maakte indruk. Met de snelheid van een supermarktcassiere liet hij de lopende band aan attributen langsstromen in z'n lines. Sinds alle acts tot dan toe precies hadden begrepen welke nummers de bezoekers in hun hoofd hadden, toen ze hun vinger op de 'ja-knop' van het pinautomaat zetten en die kleine 50 euro'tjes aftikten, was ook de verwachting bij Mos Def hoog. Afgezien van een paar verses uit tracks als ‘Definition’ en ‘Travelin’ Man’ maakte hij dit niet waar. Achteraf zullen niet veel mensen me tegenspreken als ik zeg dat het beter was geweest om de Mighty Mos Def de avond te laten beginnen in plaats van EPMD, aangezien hij een rustige show van voorprogramma-niveau neerzette. Daar kom je niet mee weg als je ziet wie er vlak voor je hebben opgetreden. De vraag ging al snel rond welke nummers Nas de bezoekers hoopten te gaan brengen. Hier liet Nas zien dat hij de crowd precies begrijpt en aanvoelt. Want in een medley van zijn dopeste tracks dropte hij alle verses die de crowd op hun lijstje had staan. Van ‘Hip-Hop is Dead’ en ‘NY State of Mind’ tot ‘Made You Look’ dus. Wat een aflsluiting van de avond.

LA producer Presto, of Chris Douglas, levert alweer zijn derde album af dat eer doet aan de titel. Het album ademt soul, is laidback met een jazzy twist en een ontzettend warm geluid. Alle tracks lopen bijna vloeiend in elkaar over en het is dan ook uitermate geschikt voor een loungy avond. Instrumentaal bevat het verrassende samples, van strijkers tot saxofoon en piano en een hele stoet aan underground MC’s. Die vocalen lijken soms wel bijna ondergeschikt aan de beats, maar vormen een sterk geheel van New York’s veteranen CL Smooth, Sadat X, Large Professor tot Fatlip, T-Weaponz, and voormalig Black Eyed Peas zangeres Kim Hill. Met name de tracks ‘Pour another Glass ft Blu’,’ Higher ft. Mhax Montes’, en ‘Plain Jane ft. Kim Hill’ blijven hangen. De clip van Presto’s favoriete track ‘Conquer Mentally’ is te zien op de bijgevoegde DVD. Een leuk maar enigszins overbodig extraatje met verschillende video’s en verschijningen van de artiesten die meewerkten aan het album. Presto ontving vele lovende kritieken, en als je wel van een softere versie van J Dilla en Blackmilk houdt, dan kun je dit album vast ook waarderen.

Ricky Raw vertegenwoordigt de south east essentie van hiphop, gestript van alle nonsens. Als producer en MC timmert hij inmiddels al enkele jaren aan de weg. Uiteindelijk kon hij de verleiding van de mic niet weerstaan en begon met freestyle battles. Niet geheel zonder succes. Na een tour met KRS-one in 2006 bracht hij verschillende tracks en mixtapes uit. De rapper levert met ‘The Good Fight’ een sterk album af met verassend melodische samples en beats (van soulful tot rock) maar ook humoristische lyrics. Luister maar eens naar ‘Put it Down’ en ‘Party’s Over’. Op ‘Fighting for Survival’ hoor je zelfs een classic rock sample vermengd met old skool hiphop beats. Hoewel zijn rapskills niet altijd even overtuigend zijn, staat de productie als een huis.
http://www.rickyraw.com

Deze rapper maakt hip hop volgens de geboden van de hip hop bijbel: Gij gij zult het real keepen, gij zult met gangster tories komen, gij zult met words playen, gij zult representen voor de hood, gij zult soul en funk samplen. Gij zult gastartiesten featuren die een reputatie genieten in de straat, met namen als Immortal Technique, Wordsworth en C-Rayz Walz. Bovenal zult gij uw drums compressen tot ze door de muur dreunen (hoe noemden ze dat ookalweer...bombslap ofzo?).
Heel wat om te onthouden als je even lekker bezig bent natuurlijk. Gelukkig heeft Soul Purpose genoeg voorbeelden om uit te kiezen. The Construction is een echt New Yorks, (ok, New Jersey dan, same difference) album, dat jaren ‘90 vibes levend houd met een vleugje dirty south en midwest om het spannend te houden.
Het resultaat is een hedendaags hip hop album volgens het boekje, waarop nauwelijks zwakke momenten te bespeuren zijn.

Bad Brya, Maryam Merabet in het dagelijks leven, levert met haar eerste album een mooi visitekaartje af. Als MC, vocalist en songwriter met Marokkaanse roots, heeft ze haar talent inmiddels wel bewezen en ze staat dan ook haar mannetje in de hiphop scene. Onder het motto “artistieke vrijheid” heeft de rapster niet alleen de cd in eigen beheer uitgebracht maar ook nog eens persoonlijk getekend voor de vocalen, songteksten en productie in samenwerking met onder meer producer Controverse en Neenah. Het album is een aangename mix van hiphop, reggae invloeden, Arabische muziek en jazz. Van het gevoelige ‘On My Way’ tot de loungy track ‘Chaos’ en oldskool ‘Dirty Game’. De cd begint sterk met het Arabisch getinte ‘Mi Casa Su Casa’ (ft. Das Primeiro). De vocale talenten van Brya blijken bij doorluisteren echter indrukwekkender dan haar songwriting skills. Haar teksten zijn politiek getint en doorweven met persoonlijke ervaringen. Maar de diepgang mist met zwakke refreintjes en teksten als “give me a 1 if you think this system is wrong. Give me a 2, if there’s something we gotta do”. Vooralsnog is haar tourlijst, met optredens in onder meer Tanzania en San Fransisco, dan ook indrukwekkender dan de playlist op haar album, op enkele uitschieters na. Bad Brya is een goede female MC, maar echt niet wereldschokkend.

Volgens Wikipedia onstond Sweatshop Union rond de eeuwwisseling uit vier politieke rapcrews. Toch is dat niet het eerste wat opvalt aan hun laatste wapenfeit Water Street.
Wat dan wel? De melodieuze rapstijlen en gezongen nummers en pakkende beats. De sfeer gaat van uptempo party-werk tot luie funk en melancholische liedjes over ‘het leven’. Daarbij houden ze het gezellig en word het nooit echt zwaarmoedig, zoals underground rappers graag lijken te doen.
Goed vergelijkingsmateriaal is lastig te vinden. Je zou eigenlijk wel iedereen kunnen noemen die ooit iets deed in de hoek van de meer ‘muzikale’ hip hop met samples, instrumenten, zingen en rappen. Black Eyed Peas (voor Fergie), Everlast, Ohmega Watts, Jurrassic 5 of landgenoot K-Os, het zijn niet de minsten. Gelukkig onderscheidt Sweatshop Union zich op speelse wijze van alle voorgangers met een geluid dat vooral erg oorspronkelijk klinkt. Een featuring van Statler & Waldorf erbij en deze cd kan niet meer stuk.

check het

Wie rapper Modulok van Red Ants door zijn naam verwart met een midwest nerd-rapper die nummers maakt over comics, maakt een grote, maar begrijpelijke vergissing. Vanaf de eerste minuut van Ohmega Point walsen de stampende drums en bulderende vocalen je huiskamer binnen. Ingewikkelder dan ‘I’m genetically predisposed to smack you’ wordt het niet, en dat is maar goed ook. Modulok en zijn producer Vincent Price overtuigen vooral met rauwe agressie. Met de scheurende synths, pompende bassen, duistere samples en een dosis explosieve paranoia doet Ohmega Point qua sfeer denken aan een moderne versie van Cypress Hill’s ‘Temples of Boom’. De enige vraag die rest is hoe dit obscure albums ooit z'n weg naar theBrievenbus heeft gevonden, want verkrijgbaar in Nederland, dat is deze EP niet.

Te beluisteren en te bestellen via hun website