theBoombap / hip hop platform


Hij begint het interview door zijn zonnebril op te zetten en de deur te vergrendelen. Hip hop’s meest gehate MC is terug. Ondanks deze provocatieve houding blijkt de rapper een zeer aangename gesprekspartner. Hij omschrijft zichzelf als een trotse vader en kijkt terug op zichzelf, hip hop en het leven. Na zijn debuut op Ultra Magnetic MC’s 12” ‘A Chorus Line’, wordt Tim Dog in 1991 echt bekend met de single ‘Fuck Compton’, gevolgd door het album ‘Penicilline On Wax’. Hij brengt veel ophef teweeg met zijn harde aanpak van de dan dominante West-Coast MC’s. Als die hype in 1993 afgekoeld is, schotelt hij zijn fans het even zo rauwe album ‘Do Or Die’ voor en maakt met vennoot Kool Keith als ‘Ultra’ het album ‘Big Time’ (’96). Over zijn in 2003 uitgelekte album ‘Immortal’ wil hij weinig loslaten. Desondanks staat Tim Dog nu wederom op scherp met de nieuwe single ‘The Original Dog’ op zijn eigen label Big City Entertainment. Fris, furieus en een sound “straight from ‘88”. Het album ‘BX Warrior’ staat al op de agenda. Scott La Rock Ultra Magnetic MC’s groepslid Ced Gee heeft alles te maken met het debuut van Tim Dog. Ced Gee’s oudere broer Tony Miller zit eind jaren tachtig in de bus naast een groepje rappende jongeren. Zijn oog valt voornamelijk op Timothy Blair. Onder de indruk van zijn rijmkunsten introduceert hij Tim aan Scott La Rock. Die zorgt er op zijn beurt voor dat hij zich als rapper ‘Tim Dog’ kan ontwikkelen bij Boogie Down Productions (BDP). “De belangrijkste les die ik van Scott heb geleerd is dat je niet beter kunt zijn dan je eigen kunnen. Ik ben de enige die mezelf is; er is niemand anders met mijn specifieke potentie”. Scott’s onvoorziene dood brengt echter abrupt een einde aan de droom zich verder als artiest te ontwikkelen. Uiteindelijk zorgt Ced Gee er met zijn jongere broer Patrick Miller (de man achter de eerste BDP demo’s) toch voor dat Tim’s debuut op Ultra Magnetic MC’s’ ‘A Chorus Line’ gerealiseerd wordt. De rest is geschiedenis. Beef Eén van de redenen dat Tim Dog zijn debuutsingle ‘Fuck Compton’ schrijft, is de ophef die het teweeg zou brengen. “Hip hop is een sport, het draait allemaal om competitie, als je dat aspect weghaalt, wordt het saai’’. Daarnaast speelt mee dat het tot de dag van vandaag moeilijk is integer te blijven en tegelijk het grote publiek te bereiken. “Destijds waren er veel labels die zich slechts wilden richten op het uiterlijk van de artiest. Zij wilden dat ik jheri curls ging dragen. Ik vond dat niet nodig, maar overal waar ik langs ging, was dat vereist”. Het feit dat de rapper daar niet in mee gaat, gecombineerd met het uitdagen van DJ Quick, Dr. Dre en Eazy-E zorgt ervoor dat de wereld ziet uit welk hout Tim Dog gesneden is. Het succes bewijst dat iemand uit de Bronx al die trends niet nodig heeft. Het was echter nooit de bedoeling enige vorm van haat te zaaien. Hij beschuldigt de media ervan de kwestie verpest te hebben.”’Fuck Compton’ was puur een plaat om bepaalde artiesten uit te dagen. De media heeft er een East-West-Coast kwestie van gemaakt”. Wel stelt hij duidelijk dat hij de confrontatie niet uit de weg gaat. “Ik werd ooit uitgenodigd om ‘Fuck Compton’ in L.A. op te voeren. Toen ik arriveerde, had de politie het optreden afgelast, omdat ze bang waren voor rellen. Uiteindelijk is het er dus niet van gekomen, maar daar gaat het niet om. Ik ben op komen dagen en ben altijd klaar voor oorlog”. Vader Tim Dog is de afgelopen tijd bezig geweest met het oprichten van zijn eigen platenmaatschappij: Big City Entertainment. Vooral omdat hij het zat is de “exploiterende” labels rijk te maken. Zijn motto is helder: harmonie. “Hip hop behoort toe aan de wereld en aan mensen die bruggen tussen elkaar willen bouwen. Hip hop is eigenlijk één grote stad.Tegenwoordig woon ik zowel in New York als in L.A. en heb één grote missie: hip hop verenigen”. Met zijn lange geschiedenis in de hip hop business voelt Tim Dog zich als een trotse opvoeder: “Nu ik terugkijk op hip hop in de jaren tachtig, zie ik mezelf als een trotse vader. Het is nu volwassen en dat maakt me gelukkig. Ik voel me vereerd om deel uit te maken van deze cultuur, ondanks de controverse over mijn platen”. Industrie De negatieve invloed van de industrie is altijd een heikel punt geweest voor de MC. ”Hip hop als muziek heeft vooruitgang geboekt. De producties zijn gecompliceerder en het aantal artiesten en liefhebbers neemt wereldwijd met de dag toe. Daar ligt het dus niet aan. De zakenlui die hip hop exploiteren zijn de boosdoeners. Als je behoefte hebt aan seks, moet je naar een vrouw toestappen en haar versieren. Verkrachten is geen optie, aangezien er dan altijd één partij is die gekwetst wordt: hip hop wordt door de industrie verkracht. Geld verdienen is één ding, kwetsen is iets anders”. Tim Dog ziet hip hop dan wel als zijn kind, maar andersom kan hij ook worden gezien als een product van hip hop. “Ik zie hip hop ook als mijn moeder: ze is er om mij te helpen, van me te houden en voor me te zorgen. Dat is de reden dat ik haar bescherm. Als dat betekent dat ik minder platen verkoop, heb ik dat er voor over”. De rapper meent dat de hip hop gemeenschap de kunst en cultuur van zich af laat pakken door dit soort praktijken en probeert er alles aan te doen om het te behouden. “Binnenkort komt mijn boek ‘Hip hop Chronicles’ uit. Hierin staat bijvoorbeeld op welke manier iemand zich tot een professionele artiest kan ontwikkelen, maar ook hoe je de platenverkoop kan doen stijgen. Daarnaast geef ik mijn visie over hoe je een eigen platenmaatschappij kunt lanceren. Het wordt een gids om onafhankelijk te worden van de grote maatschappijen. De slavernij is over!” Critici Dat de mainstream media hip hop nog steeds niet serieus neemt is regelmatig te horen uit de mond van de rapper. Met name tijdschrift The Source krijgt het te verduren. “Ik heb het respect voor hen allang verloren. Ze zetten liever comedian Martin Lawrence op de cover dan de Ultra Magnetic MC’s; een groep die de weg voor vele artiesten heeft vrijgemaakt.” Ook het beoordelingssysteem in 1 tot 5 mics wordt niet gewaardeerd. “Hoe kun je iemand iets laten beoordelen als hij zelf niet kan rappen? Dat soort shit maakt me echt boos. Als ze bij The Source oprecht zouden zijn, zouden ze de artiest gratis op de cover plaatsen en niet een vette rekening sturen. Je moet kennelijk betalen voor bekendheid. Ik houd van hip hop, maar ik heb als artiest nooit liefde van critici ontvangen.” Integriteit De doorgaans nors overkomende rapper blijkt in levende lijve een integer persoon. “Voor een man is integriteit één van de belangrijkste aspecten in het leven. De enige houvast die je te bieden hebt is je woord. Pas als een man zich aan zijn woord weet te houden kan hij als relevant voor anderen worden beschouwd en een bijdrage leveren aan het leven. Succes is alleen te bereiken door er in te investeren. Zowel financieel als emotioneel en spiritueel. Financieel omdat je weinig waard bent als je niet voor jezelf weet te zorgen. Met spiritualiteit bedoel ik dat je voor jezelf duidelijk moet stellen hoe je als man gezien wil worden en hoe jij anderen wilt beschouwen”. Als artiesten dat niet doen, is het geen probleem. “Veel artiesten werken op degressieve wijze. Dat vind ik prima. Er zijn wacke MC’s nodig om de betere MC’s te doen uitblinken. Alle wacke MC’s moedig ik dan ook maar al te graag aan: blijf je best doen in wack zijn!” Toekomst Over zijn nieuwe album ‘BX Warrior’ wil hij niet veel kwijt, maar hij hoopt dat het publiek hem nog met open armen ontvangt. Verder staat er ook een reünie van de Ultra Magnetic MC’s op de agenda. Een optreden in New York verleden jaar, leverde al veel positieve feedback op. “Er zijn nog geen concrete plannen, maar we zijn er mee bezig. Vaak hebben bepaalde mensen binnen een groep het te hoog in hun bol, waardoor ze het niet belangrijk genoeg vinden om te herenigen. Ik vind het van onschatbare waarde en ik denk dat de fans het nodig hebben. Ik ben er in ieder geval klaar voor, ik ben wijzer, zieker en furieuzer. Ik voel me alsof ik op mijn zesde ben begonnen met rappen, ‘Fuck Compton’ op m’n achtste maakte en nu op mijn tweeëntwintigste helemaal terug ben!” Tekst: Ol’ Eighty5ive / foto (boven): Martijn Kinket