 |
Black Milk: alleskunner uit Detroit
Orville Breeveld: De Bijlmer is een cultdorp
Zo Moeilijk: Daar moeten ze maar aan wennen
Atmosphere & Brother Ali: Als ik iets schrijf dan gebeurt het een jaar later ook echt
Creature, El Pres en dj Hassle: Doe-het-zelvers
Winne: Koning, kapitein, generaal
DJ Knowhow: Het doet me pijn
Duvel propageert isolatie: Iedereen op zijn eigen eilandje
Amir: Ik zou mijn kind niet willen opvoeden als vinylnerd
10 vragen aan Tropical Danny: Pak 'm ff beet
Postman Mis: Ik voelde me gecrucified voor de zonden van andere mensen
Jazzy Jay: Bar Mitzvah of Griekse bruiloft, ik kan overal draaien
Dj Spinna: Ik moet dit doen. Voor Dilla, mezelf en voor hip hop
Tim Dog: De slavernij is over
Extince: Blij dat ik rij
10 jaar Fat Beats Amsterdam: De enige veilige thuishaven voor menig hip hop vinyl koper
Smif-N-Wessun: Noem het geen comeback
Kees de Koning: Passion of the Kees
Devin the Dude: Ik ben een positief ingesteld mens
Brainpower: Storm na de stilte
DAC: Hip hop in Nederland is 100 euro en warm eten
Digable Planets: Waar waren ze?
The Proov:
We voelen dat we wat te bieden hebben
Raymzter:
Psychologie in Almere
Scarfaced:
Tony Montana is eigenlijk een asielzoeker
Jneiro Jarel:
Ik represent geen hood, ik kom uit de wereld
Kubus:
Ik blijf liever op de achtergrond
Non Phixion:
In New York haat iedereen ons
Kool Keith:
Mijn hobbies zijn erg driedimensionaal
Ghostface Killah en de Theodore Unit:
Who Would You Fuck Part II
Bahamadia:
Ik ben geen martelaar voor de backpack-rap
Immortal Technique:
Revolutie is niet iemand met een Che Guevara T-Shirt die in de jungle rond loopt
CL Smooth:
Je moet het leven
Eyedea & Abilities:
We wíllen wel popsterren zijn
The Gift of Gab:
Ik probeer niet te zeggen dat het ene goed en het andere fout is
Gunkhole:
Wij gaan verder in de scratchmuziek
Skiggy:
Ik ben geen onwijze pimpdaddy
RJD2:
Muziek is echt een obsessie, soms voelt het alsof ik geen keuze heb
C-Mon:
Ik kan geen ene noot lezen!
Slug:
Hiphop is nu 20 en krijgt binnenkort zijn mid-life crisis
VSOP:
Als je dingen met een knipoog bekijkt en aanpakt, kan je nooit zo hard op je bek gaan
Stones Throw kijkt vooruit
DJ Romes, Oh No, Medaphoar en Dudley Perkins over hun toekomst
Murs:
3:16 is mijn beste album tot nu toe
Defari
verruilt 'sunny L.A.' voor een paar koude weekjes Europa
Aesop Rock:
Ik was geschokt
Dj Vadim:
De kunst van het luisteren
Madlib:
Ik probeer rebels te zijn in alles wat ik doe
Jaydee:
Dat was mijn fucking beat!
|
|
 |
Tien jaar geleden ging manager Kees de Koning op zoek naar een platencontract voor Extince. Zonder succes teruggekeerd, besloot hij de rapper zelf uit te brengen. Het avontuur liep uit de hand en vele prijzen, onderscheidingen en Top40-hits later viert TopNotch nu zijn tiende geboortedag. Een gesprek met De Koning over passie, missiedrang en het delen van lasten.

De geschiedenis is bekend. Na een decennium platen uitbrengen van artiesten als Extince, Postmen, Opgezwolle en Raymzter steekt TopNotch met kop en schouders uit boven de andere Nederlandse hiphoplabels. In elk jaar van haar bestaan boekt het label wel een succes. Kees vindt het vooral mooi dat het label als eerste op grote schaal erkenning voor de Nederlandse hiphop heeft bewerkstelligd. “De zilveren harp van Postmen en de eerste plek van ‘Doekoe’ in de Top40 zijn mijlpalen die TopNotch voor de Nederlandse hiphop heeft behaald. Het is moeilijk om één favoriete herinnering terug te halen. Succes is altijd heel erg leuk”. Kees kan geen slechte herinneringen noemen omdat hij een “selectief geheugen” heeft. Het ging TopNotch in ieder geval niet altijd voor de wind. Singles van SugaCane en Maniak deden weinig stof opwaaien, een album van Yukkie B. bleef uit en er zullen weinig mensen zijn die Robert Lee nog kennen. Slechte herinneringen heeft Kees vooral aan de tijden dat hij twijfelde over zijn toekomst als platenbaas. “Ik heb periodes gehad dat ik heel erg in een dip zat. Ik wist niet meer of het nog wel zin had om door te gaan met het label. Ik zag geen talent meer”. Toen diende de compilatie ‘Homegrown’ zich aan en mensen als Opgezwolle, Raymzter en Spacekees & Terilekst wakkerden het innerlijke vuur van Kees weer aan. “Er kwam een hele nieuwe generatie mensen die heel productief was. Ik had toen al het gevoel dat onze huidige Nederlandse hiphop er aan kwam en dat die periode veel heftiger en intenser zou worden”. De release van ‘Homegrown’ was geen daverend succes, maar vormde wel het fundament voor de huidige periode waarin TopNotch met ‘Watskeburt?’ zes weken op nummer één stond.

Passie
Op papier is De Koning een zakenman maar in werkelijkheid is hij een liefhebber van goede muziek. “De basis van alles is mijn enthousiasme. Ik ben begonnen als fan en dat ben ik nog steeds. Dat is mijn grootste motivatie. Ik wil graag dat iedereen begrijpt waarom ik sommige muziek zo tof vind. Daarom ben ik ook radio gaan doen. Het is een missiedrang”. Kees kan zich dan geroepen voelen om het woord van de Rapper te verspreiden, maar met begrip van luisteraars kun je de huur niet betalen. Als platenbaas moet je volgelingen hebben die dermate in de muziek geloven dat ze een cd willen kopen. Kees is zich hier van bewust. “Ik kom zelden of nooit in de situatie dat ik mijn brood moet verdienen met het label. Ik ben ook uitgever van State magazine, werk nog steeds bij de VPRO radio en heb een adviserende functie bij Lijn5”.
De laatste tien jaar is de muziekindustrie in elkaar gezakt. Verkoopcijfers dalen nog steeds, maar er zijn wel drie clipkanalen gekomen waardoor de investeringen weer stijgen. Kees realiseert zich dat hij met TopNotch niet meer kan doen dan overleven. Hij noemde platen uitbrengen ooit een hobby, maar geeft nu toe dat hij toen niet helemaal eerlijk was. “Ik zie het niet als een hobby. Ik dek mezelf met die uitspraak in voor de onevenredige tijd, energie en geld die ik er in investeer en wat het mij uiteindelijk opbrengt. Ik noem het een hobby, omdat mijn motivatie eerder passie is dan geld. Maar dat klinkt alsof ik het op zondagmiddag er bij doe, terwijl ik met niks anders bezig ben. Ik leef ervoor en het is een belangrijk deel van wat ik ben. Het is een passie”.
Bij een gemiddelde baan doe je om half zes de deur dicht en laat je het werk achter op kantoor. Bij een passie blijft het vuur echter vierentwintig uur per dag branden. Je neemt het werk dus mee naar huis. “Het is onmogelijk om dat niet te doen. Er zijn artiesten geweest waar ik heel erg fan van was en waar ik heel graag mee wilde werken, maar die toch op het laatste moment besloten om met een ander label in zee te gaan. Dan ben ik echt een paar dagen niet te genieten en verschrikkelijk chagrijnig. Het kan me niet schelen dat we dan op vakantie zijn. Ik vind het frustrerend als die artiesten dan succesvol blijken te zijn. Het is heel kinderachtig maar ik groei daar wel in.”
Passie delen
Kees vertelt dat de stress nooit verdwijnt, ook al is zijn inkomen niet afhankelijk van het label. Hij ligt soms wakker en piekert over de financiële en artistieke staat van TopNotch in het heden en in de toekomst. Het label is te afhankelijk van De Koning en dat is een issue dat de labelbaas de komende jaren te lijf wil gaan. Het is voor mij iets wat heel erg speelt. Wat gebeurt er als ik iets heel anders zou willen doen? Dat is nu niet aan de orde, maar dat is dan onmogelijk. Als ik nu twee weken op vakantie ga, dan heb ik al een echt probleem. Als ik ooit in een dip kom, dan zou dat betekenen dat er minder hard gewerkt wordt. Ik ben het aan die artiesten verschuldigd een organisatie neer te zetten die sterk en stabiel is. Ik speel gewoon met dat idee, maar misschien kan het ook wel niet. Ik heb tien jaar alles in m'n eentje gedaan en misschien is het straks wel op. Dat wil ik voor zijn. Je moet niet de arrogantie hebben dat je altijd alles maar alleen moet doen.”
Het is moeilijk voor Kees om tot een heldere toekomstvisie op dit punt te komen. Dat is niet gek, omdat we nou eenmaal praten over passionele gevoelens. Daar ligt dus net het probleem. “De uitdaging voor mij is om van TopNotch nu meer een bedrijf te maken en minder de passie van Kees. Ik wil meer lasten delen zodat iemand anders ook een keer wakker kan liggen”. Daarnaast speelt eer ook een rol, want De Koning wil overal de eerste in blijven. “Na tien jaar wil ik het beste label blijven en dan moet het sterker zijn. TopNotch is een hele gezonde onderneming aan het worden en het moet nog professioneler. Wat gebeurt er als ik morgen onder de tram kom? Dan is er geen TopNotch meer. Nu moet ik de eenmanszaak omzetten naar een bedrijf. Ik heb nog geen concrete ideeën want dat is heel moeilijk, bijvoorbeeld doordat er geen vergelijkingsmateriaal is. Ik word wel heel erg geïnspireerd door de independents die zijn opgekomen zoals THC en Mastermind. Dat zijn labels die er gewoon voor zijn gegaan, terwijl ik alles rustig heb proberen op te bouwen in Hilversum. Het was goed om te zien dat het dus ook anders kan.”
Toch staat Kees er niet helemaal alleen voor: “Ik werk al met heel veel mensen samen. Stickert heeft mij geattendeerd op Duvel, Kubus en Jawat. Dat zijn al drie releases waardoor Stickert toch eigenlijk al een soort A&R manager wordt. Mis heeft me de afgelopen zeven jaar al geadviseerd als een soort marketingmanager. Daarnaast zal Extince altijd de beschermheilige van TopNotch blijven, omdat het met hem allemaal is begonnen. Ik laat ook nummers aan Wix horen, maar ook wel aan mijn zusjes. Ik beleef het ook allemaal minder dan vroeger, want ik kom niet meer in de clubs door heel het land. Als labelbaas ben ik heel geïsoleerd en ook bij de radio zie ik niet hoe de mensen reageren op de muziek ”.

Macht
Voormalig rapbijbel the Source betitelde hem ooit als “the Godfather of Dutch hip hop”. Kees heeft dan veel contacten in alle takken van de muziekindustrie, maar hij heeft die mensen niet in zijn macht. De artiesten hebben ook een grote rol gespeeld in het op de kaart zetten van TopNotch. De labelbaas heeft nooit het refrein van ‘Cocktail’ geschreven of de kletsmajoorstylo van Extince ontwikkeld. Het blijft echter een feit dat Kees de meest toonaangevende figuur binnen de Nederlandse hiphop is. Met een scherp oog voor talent tekende hij Postmen op basis van ‘Docks Documents’; een nummer waar de commercie niet van afdruipt. Hij stond klaar om Def Rhymz op te pikken toen Universal de Rotterdammer buiten de deur zette. Zijn staat van dienst en contacten liegen er niet om, waardoor hiphoppend Nederland veel vertrouwen in hem heeft. Dat Kees dan soms niet kan of wil voldoen aan het beeld wat de scene van hem heeft, komt hem soms op kritiek te staan. Hij zou sommige rappers als labelbaas, radiomaker of organisator van feesten te weinig promotie hebben gegeven. Enerzijds kun je verwachten dat het dragen van verschillende petten problemen met zich meebrengt. Anderzijds zouden mensen misschien minder zwaar vertrouwen in Kees moeten stellen, om teleurstelling te voorkomen.
De directeur van TopNotch heeft zich nu als taak gesteld om het label meer als bedrijf neer te zetten. De passie zal hem echter nooit helemaal loslaten. “Als ik denk dat ik ergens maar honderd cd’s van wegzet, dan zorg ik dat er tweeduizend cd’s van worden verkocht. Als ik er zo gepassioneerd in ben, dan weet ik zeker dat ik tweeduizend mensen zo gepassioneerd krijg om het te kopen”.
Tekst: Rogier / Beeld: TopNotch, Foto jonge Kees: Roy Tee (uit ´Van Brooklyn naar Breukelen´)
|
|
|
|