 |
Black Milk:
alleskunner uit Detroit
Orville Breeveld:
De Bijlmer is een cultdorp
Zo Moeilijk:
Daar moeten ze maar aan wennen
Atmosphere & Brother Ali:
Als ik iets schrijf dan gebeurt het een jaar later ook echt
Creature, El Pres en dj Hassle:
Doe-het-zelvers
Winne:
Koning, kapitein, generaal
DJ Knowhow:
Het doet me pijn
Duvel propageert isolatie:
Iedereen op zijn eigen eilandje
Amir:
Ik zou mijn kind niet willen opvoeden als vinylnerd
10 vragen aan Tropical Danny:
Pak 'm ff beet
Postman Mis:
Ik voelde me gecrucified voor de zonden van andere mensen
Jazzy Jay:
Bar Mitzvah of Griekse bruiloft, ik kan overal draaien
Dj Spinna:
Ik moet dit doen. Voor Dilla, mezelf en voor hip hop
Tim Dog:
De slavernij is over
Extince:
Blij dat ik rij
10 jaar Fat Beats Amsterdam:
De enige veilige thuishaven voor menig hip hop vinyl koper
Smif-N-Wessun:
Noem het geen comeback
Kees de Koning:
Passion of the Kees
Devin the Dude:
Ik ben een positief ingesteld mens
Brainpower:
Storm na de stilte
DAC:
Hip hop in Nederland is 100 euro en warm eten
Digable Planets:
Waar waren ze?
The Proov:
We voelen dat we wat te bieden hebben
Raymzter:
Psychologie in Almere
Scarfaced:
Tony Montana is eigenlijk een asielzoeker
Jneiro Jarel:
Ik represent geen hood, ik kom uit de wereld
Kubus:
Ik blijf liever op de achtergrond
Non Phixion:
In New York haat iedereen ons
Kool Keith:
Mijn hobbies zijn erg driedimensionaal
Ghostface Killah en de Theodore Unit:
Who Would You Fuck Part II
Bahamadia:
Ik ben geen martelaar voor de backpack-rap
Immortal Technique:
Revolutie is niet iemand met een Che Guevara T-Shirt die in de jungle rond loopt
CL Smooth:
Je moet het leven
Eyedea & Abilities:
We wíllen wel popsterren zijn
The Gift of Gab:
Ik probeer niet te zeggen dat het ene goed en het andere fout is
Gunkhole:
Wij gaan verder in de scratchmuziek
Skiggy:
Ik ben geen onwijze pimpdaddy
RJD2:
Muziek is echt een obsessie, soms voelt het alsof ik geen keuze heb
C-Mon:
Ik kan geen ene noot lezen!
Slug:
Hiphop is nu 20 en krijgt binnenkort zijn mid-life crisis
VSOP:
Als je dingen met een knipoog bekijkt en aanpakt, kan je nooit zo hard op je bek gaan
Stones Throw kijkt vooruit
DJ Romes, Oh No, Medaphoar en Dudley Perkins over hun toekomst
Murs:
3:16 is mijn beste album tot nu toe
Defari
verruilt 'sunny L.A.' voor een paar koude weekjes Europa
Aesop Rock:
Ik was geschokt
Dj Vadim:
De kunst van het luisteren
Madlib:
Ik probeer rebels te zijn in alles wat ik doe
Jaydee:
Dat was mijn fucking beat!
|
|
 |
Voor iedereen die de laatste weken op een onbewoond eiland verbleef: Made in da Shade heeft de filmklassieker ‘Scarface’ uit 1983 (Brian de Palma) vertaald naar toneel. Ze zijn al een tijdje aan het touren en nog tot half februari met ‘Scarfaced’ te zien. Scarface, voor degenen die helemaal vers van de bananenboot arriveren, vertelt het verhaal van Tony Montana (Al Pacino), een politieke vluchteling uit Cuba. En Made in da Shade is een theatergroep (zie de eerdere Feature), ‘Scarfaced’ is een zogenaamde ‘Multimedia-remix’, geregisseerd door Maarten van Hinte & Marjorie Boston. Juiceisdenaam, die de vriend van Tony Montana speelt, en Brian Elstak, die onder andere de soundtrack samenstelde, vertellen over de connectie tussen hiphop en Scarface.
Volgens de website van Shade(.nl) ‘verbeeldt ‘Scarface’ een aantal grote thema’s van onze 21ste eeuw: migratie, identiteit, ambitie, geld, macht en trouw.’ En niet te vergeten drugs en geweld. American dream, anyone? Brian zegt hierover: “Tony Montana is eigenlijk een asielzoeker. In Cuba denkt men te weten wat de ‘American Dream’ is, namelijk; geld, en dat koste wat het kost krijgen. Hij speelt het volgens de regels, en gaat uiteindelijk door het lint. Omdat hij hetzelfde doet als mensen die zogenaamd correct zijn. Hij heeft geen andere keuze. Dat heeft allemaal te maken met waar hij vandaan komt.” Slachtoffer van zijn omstandigheden zullen we het dan maar noemen. Toch neemt Tony het allemaal niet zo relaxed op. Juiceisdenaam (Manolo ): “Hij wordt nooit geaccepteerd. Verder verwacht hij heel veel van andere mensen; liefde, respect van de buitenwereld, bijvoorbeeld van zijn zusje, Gina. Hij krijgt dat niet, omdat hij van zichzelf zo’n koud persoon is.”
Tijdens het botvieren van zijn frustraties wordt Tony bijgestaan door zijn vriend/sidekick Manny.
Juice: “Ik heb weinig met het karakter. Manolo is een player. Dat is leuk, ik heb veel interactie met meisjes of andere mensen in het publiek, zo vertalen we dat. Ook is hij trouw, dat vind ik wel mooi aan het karakter. Te trouw eigenlijk.” Want in ruil voor zijn trouw krijgt Manny geen kaartje van Tony, maar een kogel. En niet in zijn brievenbus, zoals in 2002 populair was onder (wannabe-)BN-ers, maar direct in zijn voorhoofd. Het is dan misschien ook beter ‘Scarfaced’ te zien als een slecht voorbeeld dat niet doet volgen. Brian: “Dat was denk ik ook de oorspronkelijke boodschap van de film: als je dit soort dingen doet (drugshandel, moord en doodslag), kun zo je einde verwachten.” Juice vervolgt: “Maar hij had ook de struggle met zijn verleden en met zijn omgeving. Iedereen kan er wel wat uithalen.” Zo ook Juice zelf: “Ik speel nu in Scarfaced, maar ik heb geen garantie dat ik in de toekomst iets heb. De theaterwereld zit niet per se op mij te wachten. Zo kijk ik hoe het er aan toe gaat, en zoek ik uiteindelijk mijn eigen weg.”
En Juice is niet de enige rapper die zich laat inspireren door Tony Montana. Neem een willekeurige ‘MTVCrib’ teen rapper en ze hebben de film liggen, vaak inclusief life-size poster. Brian: “Ik denk dat het heel veel rappers aantrekt dat hij het maakt uit niets. Het soort respect wat hij afdwingt, zijn erecode. Hij is trouw, recht door zee. Het is ook een soort verwaandheid om te zeggen: ik ben Tony.”
Misschien is het tekenend dat hip hop van een bezigheid voor gangsters die een beter leven wilden, is overgegaan in een industrie waarin een filmgangster word verheerlijkt. Zijn de gangsterrappers wel zo echt als ze zich voordoen? Brian: “Nas maakt ook tracks waarin hij iemand vermoord, maar hij is gewoon een storyteller. Hiphop is wel een format om lectuur te droppen. Daarom moeten mensen het ook niet al te serieus nemen als gasten elkaar neerschieten op een track. Shakespeare deed hetzelfde, hij was ook geen koning en hij heeft ook geen heksen ontmoet. He was a liar!.” Om de een of andere reden wordt van rappers wel verwacht altijd over hun eigen leven te vertellen. Brian: “Dat is af en toe vervelend. Ze krijgen bijvoorbeeld een rechtszaak terwijl ze gewoon fatoe aan het maken zijn. Maar ze spreken zichzelf ook weer tegen, want ze zeggen ook vaak dat ze wel serieus genomen willen worden. Je moet maar ruiken als consument wanneer ze een grapje maken.”
Tekst: Robin / foto's: Daniel J. Ashes, Diana Wildschut en Victor Ponten
|
|
|
|
