 |
Black Milk:
alleskunner uit Detroit
Orville Breeveld:
De Bijlmer is een cultdorp
Zo Moeilijk:
Daar moeten ze maar aan wennen
Atmosphere & Brother Ali:
Als ik iets schrijf dan gebeurt het een jaar later ook echt
Creature, El Pres en dj Hassle:
Doe-het-zelvers
Winne:
Koning, kapitein, generaal
DJ Knowhow:
Het doet me pijn
Duvel propageert isolatie:
Iedereen op zijn eigen eilandje
Amir:
Ik zou mijn kind niet willen opvoeden als vinylnerd
10 vragen aan Tropical Danny:
Pak 'm ff beet
Postman Mis:
Ik voelde me gecrucified voor de zonden van andere mensen
Jazzy Jay:
Bar Mitzvah of Griekse bruiloft, ik kan overal draaien
Dj Spinna:
Ik moet dit doen. Voor Dilla, mezelf en voor hip hop
Tim Dog:
De slavernij is over
Extince:
Blij dat ik rij
10 jaar Fat Beats Amsterdam:
De enige veilige thuishaven voor menig hip hop vinyl koper
Smif-N-Wessun:
Noem het geen comeback
Kees de Koning:
Passion of the Kees
Devin the Dude:
Ik ben een positief ingesteld mens
Brainpower:
Storm na de stilte
DAC:
Hip hop in Nederland is 100 euro en warm eten
Digable Planets:
Waar waren ze?
The Proov:
We voelen dat we wat te bieden hebben
Raymzter:
Psychologie in Almere
Scarfaced:
Tony Montana is eigenlijk een asielzoeker
Jneiro Jarel:
Ik represent geen hood, ik kom uit de wereld
Kubus:
Ik blijf liever op de achtergrond
Non Phixion:
In New York haat iedereen ons
Kool Keith:
Mijn hobbies zijn erg driedimensionaal
Ghostface Killah en de Theodore Unit:
Who Would You Fuck Part II
Bahamadia:
Ik ben geen martelaar voor de backpack-rap
Immortal Technique:
Revolutie is niet iemand met een Che Guevara T-Shirt die in de jungle rond loopt
CL Smooth:
Je moet het leven
Eyedea & Abilities:
We wíllen wel popsterren zijn
The Gift of Gab:
Ik probeer niet te zeggen dat het ene goed en het andere fout is
Gunkhole:
Wij gaan verder in de scratchmuziek
Skiggy:
Ik ben geen onwijze pimpdaddy
RJD2:
Muziek is echt een obsessie, soms voelt het alsof ik geen keuze heb
C-Mon:
Ik kan geen ene noot lezen!
Slug:
Hiphop is nu 20 en krijgt binnenkort zijn mid-life crisis
VSOP:
Als je dingen met een knipoog bekijkt en aanpakt, kan je nooit zo hard op je bek gaan
Stones Throw kijkt vooruit
DJ Romes, Oh No, Medaphoar en Dudley Perkins over hun toekomst
Murs:
3:16 is mijn beste album tot nu toe
Defari
verruilt 'sunny L.A.' voor een paar koude weekjes Europa
Aesop Rock:
Ik was geschokt
Dj Vadim:
De kunst van het luisteren
Madlib:
Ik probeer rebels te zijn in alles wat ik doe
Jaydee:
Dat was mijn fucking beat!
|
|
 |
Hij vormt de soms iets té aanwezige, mondige helft van zijn groep. Hij heeft veel te vertellen, ook al is dat niet altijd even nuttige informatie. Natuurlijk kunnen we ook aardige dingen zeggen over deze 31-jarige mc. Hij is vriendelijk, af en toe zelfs grappig en relatief bescheiden. We hebben het natuurlijk over Slug, die samen met zijn producer Ant de groep Atmosphere oprichtte, en Minnesota daarmee voor hiphop op de kaart zette. In de schaduw van de Melkweg kregen we van hem een lesje in geschiedenis, onzekerheid, doe-het-zelven, relativeren en een hoop andere onzin.
Zoals indertijd in Nederland stond de hiphop scene begin jaren ’90 in Minneapolis, Minnesota, nog in de kinderschoenen. Hier wisten we ongeveer net zoveel van de stad als ze daar van Nederland wisten (Amsterdam, isn’t that in Denmark?). Dat jaren ’80 popidool Prince er vandaan kwam wisten alleen verstokte fans zich voor de geest te halen.
In die tijd noemde men hem nog gewoon Sean Daley, was hij net vader geworden en tourde hij het land door in vrachtwagens. Rappen was niet meer dan een leuk tijdverdrijf. “Toen ik 15 was wou ik nog LL cool J zijn. Met de limousines, de bitches, de kangol outfit. Maar toen werd ik 20 en dacht ik; dat gebeurt nooit, laat ik realistisch zijn. Ik neem een goede baan zodat ik een huis kan kopen en kinderen krijgen.”
Erg veel reden om te geloven in een glansrijke rapcarrière was er dan ook niet. “Veel mensen rapten en freestyleden wel, maar weinig mensen waren serieus bezig. Er waren de Micranots, Eloquent Peasants, en Headshots, dat was onze crew: Beyond, Los Nativos, Abstract Pack en Atmosphere. Andere groepen probeerden het ook, maar die waren wack.”
“In het begin waren mensen van onze leeftijd negatief over wat we deden.
Als je niet klonk alsof je uit New York of LA kwam, dan waren mensen al snel van: ‘naah’. Dat komt denk ik door wat je luistert. Ik klonk bijvoorbeeld tot ongeveer ’96 als een soort mislukte versie van KRS en Del samen. Vandaag de dag snap ik nog steeds niet waarom mensen me geen KRS-one biter noemen. En dan zeggen mensen: ‘je bent gek, je klinkt compleet anders.’ Maar ik hoor het.. Wanneer je ouder wordt, en je invloeden breder worden dan alleen die 5 favoriete rappers, beïnvloedt dat je allemaal een beetje. Nu kun je niet meer zeggen dat ik als iemand klink, want het is een mix van 150 verschillende dingen.”
De sfeer veranderde toen er een jonger publiek naar hun shows begon te komen. “Toen wij 22 waren kwamen er 15-16 jarigen op onze shows af. Drie jaar later zijn die dan 18-19, en zij hebben gezien hoe wij ons ding voor elkaar kregen.” Zo wierf Atmosphere zieltjes voor de lokale hiphop scene, die vervolgens zelf aan het prutsen sloegen met hun my first sony mics en drumcomputers. “Nu zijn die mensen 26 en nog steeds bezig.”
Uithoeken als Minnesota bieden een mc niet veel. Atmosphere had in de voetsporen kunnen treden van andere lokale groepen door naar New York te migreren. De vraag is of we dan ooit nog van ze gehoord hadden. “Voordat ik m’n kind kreeg heb ik er over nagedacht om naar New York te gaan. Maar als je over nadenkt is het zo: ok, wij zijn kleine visjes, ik kan in dit kleine plasje rondzwemmen, of ik kan naar een gigantisch meer gaan dat New York heet. En nu ben ik grote vis in mijn vijver. Ik ben degene die de kleine visjes opeet. Dan ga ik niet naar NY en wachten tot Ja Rule me opeet.”
“De reden dat Minnesota zo goed is in de underground, is dat zelfs grote groepen er lange tijd niet wilden komen. Omdat het zo ver van Chicago vandaan is, de dichtstbijzijnde grote stad. De meeste groepen denken dan; fok dat. Daarom gaat iedereen ook naar elkaars shows, we hebben geen keus. Als je een show wilt zien moet je lokale shit gaan zien. Je moet beter worden, meer spelen en die gast die in je straat woont onder de indruk zien te krijgen, in plaats van mensen die je niet kent. Zorg dat ze zeggen; holy shit!”
In ‘93 richtte Slug samen met Beyond (later Musab genaamd) en Saadiq het label Rhymesayers op. Dit in de eerste plaats om meer serieus genomen te worden. ”Als bijvoorbeeld Gangstarr op kwam treden stond ik voor de deur tapes te verkopen. Dan zeiden de meeste mensen: ‘Neeeh, dat is te underground, het komt van kinko’s.’ Maar toen stond er dus ineens een label op, en dan denken mensen, mits ze dronken genoeg zijn, ineens: ‘he, ja ik koop die tape.’
Pas toen we vinyl drukten voor Atmosphere en het rondstuurden naar mixshows begonnen mensen ons serieus te nemen. Wij deden het voor de lol. Maar opeens kregen we telefoontjes van mensen om shows te komen doen.
Op dat moment wisten we dat we Rhymesayers winstgevend moesten maken. Want als ik naar Dallas moet voor een optreden, 20 uur rijden van waar ik woon, dan moet ik twee dagen vrij nemen van mijn werk. Dat vindt de baas niet leuk. En ik probeerde al de eindjes aan elkaar te knopen, met m’n kind enzo.”
Hun bekendheid groeide, en Slug tourde met zijn crew heel de VS door.
Waarom nou juist Atmosphere de eerste Minneapolis act werd om door te breken is hem niet duidelijk. “Micranots waren net zo goed bezig. Maar hun label Subverse (dat ooit C-rayz en MF Doom uitbracht) kreeg zoveel problemen dat ze een beetje stil kwamen te staan. Daardoor konden ze minder touren. Maar ik heb veel van ze geleerd. Door hen ging ik geloven dat je iets kon bereiken vanuit Minneapolis.”
Inmiddels zijn ook Micranots getekend op Rhymesayers. Het label is erg betrokken bij de ontwikkeling van de lokale scene. “We zien het niet als een business, het is meer een samenwerkingsverband waar we allemaal enthousiast over zijn. Wie weet, over 20 jaar zouden ze het nog kunnen hebben over wat we vandaag doen. We zetten niet alleen shows op. Vanuit onze winkel houden we ook open mics en dj-clinics, waar je leert scratchen. Dat had je niet in mijn stad toen ik jonger was.”
De invloed van hun pionierswerk is duidelijk terug te horen in het geluid van veel midwest groepen. “Molemen (op hun beurt weer geïnspireerd door Ant) creëerden een geluid waar nu heel veel producties op lijken. Ant, ik, Brother Ali en Musab creëerden een vorm voor de muziek. Zoals Billy Joel muziek maakt, vers, refrein, vers, refrein. Daarin zijn wij vrij traditioneel, we maken geen weirdo-rap, zoals veel East- en Westcoast groepen nu doen. We respecteren de wetten zoals Big Daddy Kane en KRS-1 deden. Het enige verschil is misschien mijn onderwerpkeuze.”
Geen weirdo rap? Toch vreemd dat veel mensen Slug graag in dit hokje stoppen. “Ik heb de fout gemaakt om een album te maken met een stel klootzakken die ‘Deep Puddle Dynamics’ heetten. Als ik het nu terugluister denk ik: ik ben de enige die traditioneel is, het is niet zo alternatief als (wheee geluid) dat Dose One doet, of (ratel geluid) zoals Sole doet. Hebben ze hier Sesamstraat? (zingt) Ooone of these kiiids don’t belooong here. Ik was degene die niet op dat album thuishoorde. Ik denk zelfs dat het album beter was geweest als ik niet steeds terugkwam met mijn ‘normale’ verse ertussen op elke track.”
Inmiddels heeft Slug zijn draai gevonden. En de zaken gaan goed. Rhymesayers scoorde een distributiedeal met het indy-punk label Epitaph, wat kortgeleden resulteerde in Atmosphere’s eerste clip. Hoewel Rhymesayers deze zelf financierden, was de samenwerking met Epitaph cruciaal. “Ze hebben ons daarmee geholpen. Ze zijn heel vriendelijk tegenover ons. Als ik een vraag heb kunnen ze me vertellen wie ik moet bellen. Een soort van bibliotheek. Als ik mensen zoek om me te helpen met een video of met bijvoorbeeld radiopromotie, weten ze wie ik daarvoor moet hebben. Ze doen veel meer voor me dan ze hadden gehoeven. Het ligt volgens mij aan het feit dat de mensen daar nog erg vasthouden aan hun ethiek. Zelfs nu mensen zeggen dat sommige punkgroepen die ze uitbrengen crap zijn, ze denken daar heel ‘grass-roots’. Vandaar dat ze ook respect hebben voor Rhymesayers. Want ze zien in ons wat Epitaph zo’n tien jaar terug was. Het is dezelfde manier van denken” En dat is heel anders dan het in de industrie gewoonlijk in z’n werk gaat. Platenbazen lijken uit contact met de werkelijkheid en alleen nog maar bezig met het tevreden houden van de aandeelhouders. A&R’s worden onder druk gezet om snel geld binnen te halen. “Dus dan zegt zo’n gast: He, hier hebben we een lekker wijf en ze klinkt als de chick van No Doubt! Laten we die tekenen! En hier, een zwarte rockgroep?! Fantastisch! Ook tekenen. Ze maken rare sprongen om maar vooral snel aan geld te komen, zonder dat ze vooruit denken voor de komende 20 jaar. Niemand is nog op zoek naar een nieuwe Carlos Santana, of Led Zeppelin, of een Pink Floyd, ze willen allemaal een Britney.Misschien brengen dat soort bands dan geen bakken met geld binnen, maar ze blijven muziek maken voor een langere periode. Dat gaan bands in 2050 dan biten, zoals de White Stripes nu shit van 20 jaar oud spelen. En geen enkel major label probeert klassiekers te maken. Dus je moet aandacht hebben voor indy-labels. Ik probeer er nu achter te komen hoe ze in de indy-rock dingen doen. Want indy-rap labels denken ook niet aan de lange termijn. Ze denken alleen: Deze gast is dope, die moeten we uitbrengen, en deze, en deze. Indy rock labels kijken ook naar de toekomst.”
Naar de toekomst kijken? En dat terwijl onheilsprofeten al vanaf de begindagen de ondergang van hiphop voorspellen? “Ik denk dat dat te maken heeft met het gebrek aan zelfvertrouwen van hiphop. Want het begon met mensen die niks hadden, en die daar wat mee maakten. Dus blijft er altijd die rare onzekerheid dat de politie komt om het af te pakken. Want dat gebeurde toen het begon. Ergens in the Bronx begon het met mensen die niks hadden die feestjes bouwden. En wij dragen dat in onze genen alsof we daar echt uit geëvolueerd zijn. Maar het gaat niet weg. Ik weet zeker dat als er aliens zijn, dat die ook naar hiphop luisteren. Ik zie ook hoe we er overheen komen. In de jaren 70 had je met rock ook altijd bands die riepen: ‘I rock I rock I rock you all night’ Wij hebben ook een fase gehad waarbij we zeiden: ‘i’m the best i rap rappedeerap hiphop you don’t stop!’ En nu bereiken we een fase waarbij we zoals Led Zeppelin of Aerosmith, ineens verhalen en concepten in onze muziek gaan verwerken. Dus nu zal je misschien een heel album horen, zonder één liedje over hoe fokking goed ik nou kan rappen. Zonder de onzekerheid. Het is een fase. Hiphop is door zijn tienerjaren heen. Nu is het in de 20 en binnenkort krijgt het z’n midlife-crisis. Net als rock heeft gehad.”
Als kind van de jaren tachtig kan Slug ons natuurlijk niet verlaten zonder wat goed advies te geven, zoals vele tekenfilmhelden die hem voorgingen. “Poets je tanden, draag een autogordel, draag je helm, gebruikt een condoom, en koop het Brother Ali album. Dat is echt heel goed.”
Tekst: Robin / foto's: Misha
|
|
|
|
