 |
Black Milk:
alleskunner uit Detroit
Orville Breeveld:
De Bijlmer is een cultdorp
Zo Moeilijk:
Daar moeten ze maar aan wennen
Atmosphere & Brother Ali:
Als ik iets schrijf dan gebeurt het een jaar later ook echt
Creature, El Pres en dj Hassle:
Doe-het-zelvers
Winne:
Koning, kapitein, generaal
DJ Knowhow:
Het doet me pijn
Duvel propageert isolatie:
Iedereen op zijn eigen eilandje
Amir:
Ik zou mijn kind niet willen opvoeden als vinylnerd
10 vragen aan Tropical Danny:
Pak 'm ff beet
Postman Mis:
Ik voelde me gecrucified voor de zonden van andere mensen
Jazzy Jay:
Bar Mitzvah of Griekse bruiloft, ik kan overal draaien
Dj Spinna:
Ik moet dit doen. Voor Dilla, mezelf en voor hip hop
Tim Dog:
De slavernij is over
Extince:
Blij dat ik rij
10 jaar Fat Beats Amsterdam:
De enige veilige thuishaven voor menig hip hop vinyl koper
Smif-N-Wessun:
Noem het geen comeback
Kees de Koning:
Passion of the Kees
Devin the Dude:
Ik ben een positief ingesteld mens
Brainpower:
Storm na de stilte
DAC:
Hip hop in Nederland is 100 euro en warm eten
Digable Planets:
Waar waren ze?
The Proov:
We voelen dat we wat te bieden hebben
Raymzter:
Psychologie in Almere
Scarfaced:
Tony Montana is eigenlijk een asielzoeker
Jneiro Jarel:
Ik represent geen hood, ik kom uit de wereld
Kubus:
Ik blijf liever op de achtergrond
Non Phixion:
In New York haat iedereen ons
Kool Keith:
Mijn hobbies zijn erg driedimensionaal
Ghostface Killah en de Theodore Unit:
Who Would You Fuck Part II
Bahamadia:
Ik ben geen martelaar voor de backpack-rap
Immortal Technique:
Revolutie is niet iemand met een Che Guevara T-Shirt die in de jungle rond loopt
CL Smooth:
Je moet het leven
Eyedea & Abilities:
We wíllen wel popsterren zijn
The Gift of Gab:
Ik probeer niet te zeggen dat het ene goed en het andere fout is
Gunkhole:
Wij gaan verder in de scratchmuziek
Skiggy:
Ik ben geen onwijze pimpdaddy
RJD2:
Muziek is echt een obsessie, soms voelt het alsof ik geen keuze heb
C-Mon:
Ik kan geen ene noot lezen!
Slug:
Hiphop is nu 20 en krijgt binnenkort zijn mid-life crisis
VSOP:
Als je dingen met een knipoog bekijkt en aanpakt, kan je nooit zo hard op je bek gaan
Stones Throw kijkt vooruit
DJ Romes, Oh No, Medaphoar en Dudley Perkins over hun toekomst
Murs:
3:16 is mijn beste album tot nu toe
Defari
verruilt 'sunny L.A.' voor een paar koude weekjes Europa
Aesop Rock:
Ik was geschokt
Dj Vadim:
De kunst van het luisteren
Madlib:
Ik probeer rebels te zijn in alles wat ik doe
Jaydee:
Dat was mijn fucking beat!
|
|
 |
Dat je in hip hop een bepaalde wijk, straat of block representeert is tegenwoordig niet meer zo vanzelfsprekend. Globalisering heeft ook deze cultuur niet ontzien en brengt artiesten voort als Foreign Exchange (zie theFeature). Jneiro Jarel is een exponent van een nieuwe generatie. Zowel MC, vocalist als producer/dj. Zowel groovende boom bap als het experiment niet schuwend. Niet alleen representing Philly, maar ook Atlanta, Houston, Brooklyn en...Amsterdam.
De basis wordt gelegd in Houston, waar hij begin jaren negentig al veel optreed, maar er verder weinig progressie plaatsvindt. "Texas was de verkeerde plek voor me. Er was toen totaal geen scene voor wat ik deed, dus ben ik in 1998 naar New York vertrokken.
Door zijn muziek via mp3 openbaar te maken en veel op te treden, belandt hij vanzelf in een stroomversnelling. Hij wordt geselecteerd voor de Red Bull Music Academy, een soort MBA voor danceartiesten van over de hele wereld, die plaats vindt in Kaapstad. Terug in Philly, zijn huidige woonplaats, loopt hij tijdens een party van dj Rich Medina KC the Funkaholic tegen hetlijf. "Ik kwam altijd op die party en had iemand nodig met dezelfde vibe, die mijn muziek aan andere mensen kon laten horen. Ik gaf Rich een cd, hij was onder de indruk en begon 'm meteen te draaien. Het publiek voelde het, dus hij begon het vaker te draaien, tot iedereen het ging herkennen. KC kwam een keer langs en terwijl hij aan de bar hing, hoorde hij mijn muziek. Hij stormde op Rich af om te vragen wie dat was. Ik weet niet of je weet hoe lang de armen van Rich zijn, maar over de draaitafels heen wees hij me direct aan in het publiek."
Worldwide
Het contact wordt gelegd en Jneiro wordt gevraagd op te treden tijdens een avond in Paradiso in het teken van label Stones Throw. Er worden wat handtekeningen gezet, de eerste EP ziet het licht en vindt zijn weg richting de platenkoffers van dj's als Jazzanova, Spinna en King Britt. "Ik was blij dat een label uit Europa interesse had, omdat ik vind dat Amerikaanse labels teveel in hokjes denken. Hier lijkt men meer open te staan voor verschillende soorten muziek. Het verbaasde me, maar via m'n website merk ik nu dat er ook in de States een hoop vraag is naar mijn muziek. Er lijken nog een hoop kansen te liggen." Hoewel de man niet vies is van een potje broken beats of nujazz denkt hij dat de hoorbare connectie met A Tribe Called Quest en De La Soul de reden daarvoor is. "Ik zie dat Amerika moe begint te worden van de blingbling en dat er weer ruimte komt voor een jazzy en positiever geluid. A Tribe Called Quest is weer bij elkaar, net als Digable Planets en the Pharcyde. Dit is dus een perfecte tijd voor mij. Het lijkt op een begin van een nieuw tijdperk, zoals begin jaren negentig in de States. Alleen is het nu worldwide."
Toch realiseert hij zich dat wereldwijd opereren voor veel artiesten nog niet vanzelfsprekend is. "Als ik een voorbeeld kan stellen voor andere artiesten dan doe ik dat graag. Het hebben van een gesloten blikveld is niet de manier om verder te komen. Je moet met mensen optrekken die hetzelfde denken als jij, onafhankelijk van waar je bent. Het heeft voor mij gewerkt."
Zelf woont hij nu in Philadelphia, waar de soulvibe van oudsher hoog in het vaandel staat. "Het gaat niet meer om New York of de Westcoast. Er komen mensen uit nowhere. Ik breng geen Philly, Detroit of New York sound, maar een mix van alles". Die instelling komt niet uit het niets; zijn moeder zat in het leger en ze verkasten regelmatig naar een andere stad in Amerika. "Ik heb in Brooklyn, Texas, Atlanta en Arizona gewoond, ik heb nu ook geen idee waar ik volgend jaar zal zijn. Ik represent geen hood; ik kom uit de wereld. Er zit overal schoonheid en inspiratie en ik zou graag een stuk van elke inspiratiebron meenemen, terwijl ik reis. Ik ben nooit ergens langer dan 5 jaar gebleven. Dat is waarschijnlijk waarom m'n brein een soort salade is."
Zonen
Het produceren van zijn eigen beats en rhymes komt niet alleen voort uit een gevoel, maar is voor Jarel ook noodzaak. "Als er meer MC's waren waar ik enthousiast over kon worden, zou ik wel meer gaan produceren. Ik kom er toch vaak achter dat ik beter zelf over m'n eigen beats kan rappen." Jazz is de grootste inspiratiebron voor deze mc-vocalist-producer, maar de kern ligt ergens anders. "Ik ben een beathead, houd vooral van weirde platen en maak allerlei genres, maar de boom bap is m'n basis. Het hoofd, man! (roept hij terwijl hij heftig met zijn hoofd beweegt). Hij is ook een fanatieke zoeker. "Mijn motto is; als je vingers niet gevoelloos zijn, dan dig je niet hard genoeg!" Maar met vinden en loopen alleen ben je er nog niet: "Dingen uit elkaar halen en het beste uit de sample halen, of het zo manipuleren dat het onherkenbaar wordt. Dat is een kunstvorm."
Het geluid van grote inspiratiebron A Tribe Called Quest werd grotendeels bepaald door de Akai MPC drum machine/sampler, maar Jneiro Jarel komt rechtstreeks uit de Ensoniq ASR-10 en de door Propellerheads ontwikkelde software Reason. "Reason is zo mooi omdat je alles mooi kan laten samenvallen en sequencen". Maar zoals zoveel producers van deze generatie (hij is eind twintiger) is de liefde begonnen met een oud ambacht. Voordat muziek software gratis te downloaden was, waren er de pausebutton tapes. "Ik haalde vroeger alle Blue Note jazz platen van m'n moeder uit de kast. Donald Byrd, Pharoahe Sanders en Miles Davis. Ik haalde een tape, zette de plaat op en drukte record, draaide de loop, drukte pauze en dan snel de plaat terugdraaien. Door de pauzeknop in te drukken op de maat kreeg ik er ook nog breaks in. Chopte ze zo op! Dat was al producen, man. Voordat ik geld had voor apparatuur." Dat is geëvalueerd in het maken van zijn persoonlijke soundtracks. Samen met zijn sound engineer Dr. Who Dat? maakt hij alles in het huislab. "Dan komen we samen en gaan zonen. Ik zie mezelf dan op een bepaalde plek en probeer het geluid voor me te halen, wat ik daar zou willen horen. Dat geluid probeer ik dan ergens vandaan te halen om zo een soundtrack te maken van die wereld die ik voor me zie. De bedoeling is dat mensen die mijn muziek luisteren ook op die plek belanden. Alleen door het horen van mijn muziek. Het klinkt misschien raar, maar deze formule werkt nu. Zo probeer ik dingen te brengen die nieuw zijn".
Tekst: Jeroen / foto's: Thomas
|
|
|
|
