theBoombap / hip hop platform


Zelfs Kool Keith zijn gouden stropdas is niet genoeg om voor wat licht te kunnen zorgen op een grijze regenachtige maandagmiddag. Mister Thorton komt een klein uur te laat kledingwinkel Patta binnen wandelen in het gezelschap van zijn manager en dj Evil E. De eigenzinnige MC praat vervolgens over zijn roemruchte verleden, vluchtige alter ego's en driedimensionale hobbies. 'Mijn Saab 99 turbo staat allang niet meer bij me voor de deur in de Bronx, dat was een heel ander tijdperk.' Toch heeft de Bronx nog steeds zijn voorkeur om te leven, naast de vele reizen die hij maakt. Zijn oude maten ziet hij af en toe; 'Ced woont in Harlem, ik zie hem geregeld omdat hij de zaken rond Critical Beatdown regelt. Tim Dog is verhuisd naar LA, maar eigenlijk zie ik iedereen nog wel.' Hoewel hij wat ingehouden begint te vertellen over de oude tijden zie je zeker ook de trots die hij voelt over die periode. 'Veel mensen hebben geen idee onder wat voor omstandigheden Ced en ik aan ons eerste album werkten. We woonden in de Webster Projects en waren vaak laat klaar. Via donkere gangen en duistere liften moesten we dan naar huis.' Typisch voor de Ultramagnetic MCs bleven stoere teksten hierover uit. 'Onze teksten waren vaak zo mysterieus geschreven dat andere rappers zich persoonlijk aangevallen voelden. Zo dachten ze dat we Rakim en Freddy Foxxx er van langs gaven. De enige directe dis was natuurlijk van Tim Dog maar ook dat is nooit fysiek geworden.' Keith, die er van geniet mensen in onwetendheid te houden, kon het alleen maar als compliment beschouwen. 'Ik hou ervan om bestaande teksten te pakken en ze naar mijn eigen voordeel te gebruiken.' Dit zegt genoeg over hoe geraffineerd hij een tekst verbuigen kan. Veel later, op het album Masters Of Illusion, zou hij dit concept nogmaals gebruiken in het nummer 'Bay Bronx Bridge' samen met Jacky Jasper. 'Begin jaren negentig brak de realiteit van de maatschappij me. Ik kon niet meer zomaar fantasie en science-fiction lyrics brengen, waar ik mee begon. Ik ging juist sterk kritische teksten schrijven over de realiteit en cultuur van New York. Wie heeft er geen hekel aan de mediacultuur en het beeld dat ze verspreiden over zogenaamde stoere rappers met een crimineel verleden. Mensen die in de ghetto leven, leven de ghetto en schrijven daar doorgaans niet over.' Keith wil dergelijke rappers duidelijk aftroeven en zichzelf zo distantiëren van de rest van de hip hop scene. Niet zelden doet hij dit door gewoon nog veel stoerder te rappen, maar dan slim. Vanaf midden jaren negentig tot nu kunnen we elk jaar wel een of meer platen van hem en zijn vele alter ego's verwachten. Men vergelijkt deze albums onderling erg veel. 'Ik zie daar het nut niet van in. Er is geen algeheel oordeel te vellen over die albums. Je moet ze als losse gelijkwaardige platen zien, net als ik. Ik pik dingen op die ik tof vind, ik maak er een project van en zodra het af is wil ik snel verder. Ik laat het laatste album voor wat het is en ga meteen op pad om iets nieuws te veroveren.' Zodoende heeft hij ook geen eenduidige stijl. 'Ik leef niet in een muzikale dimensie'. Een bekend voorbeeld is het Dr. Octagon project, wat hem veel ongevraagde fame gaf. 'Automator zat dicht op de productie en dat beperkte mijn vrijheid om te rappen en doen wat ik wilde. In feite is het het minst interessante project waar ik ooit aan heb gewerkt. Ik vind het dan ook echt dom als mensen vragen of ik weer eens zoiets ga maken. Ze kennen mij niet.' Zijn alter ego's zijn duidelijk niet van een blijvend karakter. 'Het breken van verwachtingen is voor mij veel belangrijker.' In zijn collaboraties wil hij zich vrij voelen zoals de P-funk allstars dat vroeger konden. Wel maakt hij onderscheid tussen eigen werk en werken voor anderen. Zo noemt hij rappen over snelle beats 'niet echt relaxed' en dat doet hij dus vooral voor het geld. Keith is over de hele hip hop scene vrij negatief. 'Ik zie en krijg een stuk minder plezier van de scene dan vroeger. Er is zoveel herhaling en geen progressiviteit.' Hij noemt Missy Elliot en Outkast als vergelijkbaar in het maken van verschillende stijlen. 'Ik ben ermee begonnen en heb meer gedaan dan veel andere rappers.' Thorton maakt veel opnames voor zichzelf van allerlei uiteenlopende ideeën. Deze gebruikt hij soms als vertrekpunt voor nieuwe projecten, het merendeel blijft onberoerd in de kast staan. Hier kan hij naar eigen zeggen zijn ei helemaal in kwijt. 'Er bruisen wat ideeën onder andere over een foute pop track met teksten over het niet pop willen gaan. Geef mij maar Anita Baker of een gladde Michael Jackson beat om overheen te rappen, dan heb ik lol. De laatste tijd ben ik meer naar mijzelf teruggekeerd, gewoon Keith dus.' Hij kijkt naar de wereld met een ironische en relativerende blik. 'Leuk als mensen een ster denken te gaan bekijken en het enige wat ze zien zijn andere mensen, limo's en bodyguards. Ik geniet van het leven, koop veel en spaar allemaal verschillende dingen, van modelautootjes tot stropdassen.' Uit veel verschillende landen trouwens, want hij reist veel. 'Ik hou ervan om door de stad te lopen en te kijken naar de architectuur van hoge gebouwen. Ik verzorg mijn reisjes goed en zie ze als een geheel. Als ik op ga treden moet alles lekker verlopen zodat alle spanning verdwijnt. Ik koop iets, zoek leuke plekken op en check de achterbuurten. Het is grappig; mijn hobbies zijn erg driedimensionaal.' Steden bezoeken vindt hij belangrijk voor zijn inspiratie. De tegenstelling tussen verschillende culturen houdt hem scherp. Zo begrijpt hij weinig van het immateriële karakter van Europa maar kijkt hij er graag naar. Hij is in vele ghetto's geweest over de hele wereld en houdt zich bezig met de verschillende ongenoegens die daar spelen. 'De situatie in de Bronx is de afgelopen twintig jaar weinig veranderd, soms lijkt het alleen maar erger te worden.' Tekst: Jelle Ris / foto's: Tobi Soetekouw