 |
Black Milk:
alleskunner uit Detroit
Orville Breeveld:
De Bijlmer is een cultdorp
Zo Moeilijk:
Daar moeten ze maar aan wennen
Atmosphere & Brother Ali:
Als ik iets schrijf dan gebeurt het een jaar later ook echt
Creature, El Pres en dj Hassle:
Doe-het-zelvers
Winne:
Koning, kapitein, generaal
DJ Knowhow:
Het doet me pijn
Duvel propageert isolatie:
Iedereen op zijn eigen eilandje
Amir:
Ik zou mijn kind niet willen opvoeden als vinylnerd
10 vragen aan Tropical Danny:
Pak 'm ff beet
Postman Mis:
Ik voelde me gecrucified voor de zonden van andere mensen
Jazzy Jay:
Bar Mitzvah of Griekse bruiloft, ik kan overal draaien
Dj Spinna:
Ik moet dit doen. Voor Dilla, mezelf en voor hip hop
Tim Dog:
De slavernij is over
Extince:
Blij dat ik rij
10 jaar Fat Beats Amsterdam:
De enige veilige thuishaven voor menig hip hop vinyl koper
Smif-N-Wessun:
Noem het geen comeback
Kees de Koning:
Passion of the Kees
Devin the Dude:
Ik ben een positief ingesteld mens
Brainpower:
Storm na de stilte
DAC:
Hip hop in Nederland is 100 euro en warm eten
Digable Planets:
Waar waren ze?
The Proov:
We voelen dat we wat te bieden hebben
Raymzter:
Psychologie in Almere
Scarfaced:
Tony Montana is eigenlijk een asielzoeker
Jneiro Jarel:
Ik represent geen hood, ik kom uit de wereld
Kubus:
Ik blijf liever op de achtergrond
Non Phixion:
In New York haat iedereen ons
Kool Keith:
Mijn hobbies zijn erg driedimensionaal
Ghostface Killah en de Theodore Unit:
Who Would You Fuck Part II
Bahamadia:
Ik ben geen martelaar voor de backpack-rap
Immortal Technique:
Revolutie is niet iemand met een Che Guevara T-Shirt die in de jungle rond loopt
CL Smooth:
Je moet het leven
Eyedea & Abilities:
We wíllen wel popsterren zijn
The Gift of Gab:
Ik probeer niet te zeggen dat het ene goed en het andere fout is
Gunkhole:
Wij gaan verder in de scratchmuziek
Skiggy:
Ik ben geen onwijze pimpdaddy
RJD2:
Muziek is echt een obsessie, soms voelt het alsof ik geen keuze heb
C-Mon:
Ik kan geen ene noot lezen!
Slug:
Hiphop is nu 20 en krijgt binnenkort zijn mid-life crisis
VSOP:
Als je dingen met een knipoog bekijkt en aanpakt, kan je nooit zo hard op je bek gaan
Stones Throw kijkt vooruit
DJ Romes, Oh No, Medaphoar en Dudley Perkins over hun toekomst
Murs:
3:16 is mijn beste album tot nu toe
Defari
verruilt 'sunny L.A.' voor een paar koude weekjes Europa
Aesop Rock:
Ik was geschokt
Dj Vadim:
De kunst van het luisteren
Madlib:
Ik probeer rebels te zijn in alles wat ik doe
Jaydee:
Dat was mijn fucking beat!
|
|
 |
Bahamadia werd geboren als Antonia Reed in Philadelphia. Ze werkte samen met grote namen zoals Gangstarr, Slum Village, Rasco en uiteraard plaatsgenoten The Roots.
In de kleedkamer van de Melkweg praten we met haar, enkele minuten nadat ze een onverwacht energieke show heeft gegeven. Over de rol van vrouwen in de hiphopwereld wil ze het niet hebben, dat vindt ze niet relevant. Over de rol van God in haar leven en zelfbewust zijn, praat ze des te liever. Uiteraard op de voor Bahamadia zo kenmerkende, beheerste en rustige toon.
Philadelphia heeft een rijke muziektraditie. In de jaren zestig ontstond hier in navolging van de Motownmuziek uit Detroit een eigen Phillysound. Met hiphop is het niet anders gegaan. Het is een stad die een groot aantal hiphopdj's heeft voorgebracht zoals Rich Medina, Cash Money en uiteraard Jazzy Jeff. Via 'beats-and-breaks-tapes' van The Cold Crush Brothers kwam Bahamadia in het begin van de jaren tachtig in contact met hiphop. Op haar negende schreef ze al gedichten. Dit evolueerde. Ze begon 'routines' te doen voor de lokale ' West Philly Sound Crew': "Uiteindelijk leidde dit ertoe dat ik ging rappen," vertelt ze met rustige stem. "Daarbij kwam dat ik Percussie ging studeren. Tijdens deze studie ontmoette ik Mo' Rock, een legendarische freestyler uit Philadelphia. Samen met hem, de zus van Will Smith en nog een meer talent uit Philly deed ik verschillende dingen in de muziek en belandde zo uiteindelijk bij Power 99 (Lokaal Radiostation) waar ik een tijdje als dj werkte." In dezelfde periode nam ze haar eerste single 'FunkBop' op. Guru van Gangstarr hoorde deze track via een gezamenlijke vriend en was onder de indruk. Hij wilde haar een kans geven en hielp, samen met onder andere DJ Premier, grotendeels haar debuutalbum ' Kollage' (1996) op te nemen. In 2000 volgde haar EP 'BBqueen', die niet heel erg veel aandacht kreeg.
Intussen werkt ze aan haar derde album, veel wil ze er echter niet over kwijt: "Ik werk op dit moment aan drie projecten tegelijk. Ik kan geen datum noemen, ik weet ook nog niet wie het gaat uitbrengen. Ik heb geen haast, het gaat mij erom dat ik met de muziek die ik wil maken een rechtvaardig percentage van de opbrengst krijg. Ik wacht net zo lang tot ik niet alleen muzikaal, maar ook zakelijk tevreden ben."
Niet altijd laidback
Bahamadia houdt er van om haar grenzen op te zoeken en te verleggen, getuige de tracks die ze opnam met bijvoorbeeld Roni Size en King Britt: "Veel mensen kennen me van 'Kollage', een album vol laidback, jazzy hiphop. Hierdoor denken ze misschien dat ik een soort van martelaar voor de backpack-rap ben. Niet dus. Ik heb niets met dat soort definities." Op de vraag of en hoe haar stijl is gegroeid in de afgelopen jaren, antwoordt ze: "Hij is alleen maar voorwaarts gegroeid." en dat wil ze zo houden.
Bahamadia is intens bewust van zichzelf en zo komt ze ook over. Ze weet wat ze wil en kan, en vindt zichzelf gezegend met haar talent: "Elke keer als ik moet optreden heb ik weer vlinders in mijn buik en als ik dan zie dat er mensen in de zaal staan die zo positief op mijn muziek reageren, dan knijp ik mijn handen samen. Ik vind het ongelovelijk cool dat er mensen op mijn shows af komen en dat ze bereid zijn zoveel geld voor een kaartje neer te leggen om mij te zien. Daar moet ik dan ook wat tegenoverstellen. Zeker omdat muziek een heel apart iets is, het geeft mensen kracht en inspiratie. Als ik dan een slechte show geef of heel verwaand ga doen dan kan dat een grote teleurstelling zijn voor de mensen die naar mij luisteren. Er is niets zo erg als een bepaald beeld van een artiest hebben dat dan tijdens een show of ontmoeting helemaal niet klopt. " Artiesten zeggen wel vaker dat ze veel om hun fans geven, maar Bahamadia bewijst het ook. Naast haar zitten een jongen en een meisje die haar ongeveer twee jaar geleden ontmoetten tijdens een show in Nederland, waarmee een hechte vriendschap is ontstaan. "Het rondreizen over de hele wereld heeft mijn ogen geopend. Er is meer dan alleen de VS, veel Amerikanen hebben niet eens interesse in wat ik doe. Ik heb geleerd om mijn vooroordelen te laten varen en probeer om niet te oordelen, hoe moeilijk dit ook is."
God als inspiratiebron
"Ik weet dat ik door mijn muziek grote groepen mensen kan bereiken en vind het ook moeilijk om hier mee om te gaan. Die 'macht' wil ik op een positieve manier gebruiken. God, de Bijbel en liefde zijn hierbij voor mij een grote inspiratiebron. In principe komt dat overal, in elke lyric terug. Wat natuurlijk niet betekent dat dit ook in elke track te horen is. Een album vol gerapt met 'Jesus, Jesus, Jesus, I love you' wil niemand horen. Je moet het zien als een basisperspectief van waaruit ik de wereld waarneem en waarop ik mijn handelen baseer. Ik wil mijn religie wel met anderen delen, maar ik wil het niet opdringen." Haar wereld heeft niets te maken met bling-bling en het ontkurken van champagneflessen.
Over de rol van de muziekindustrie is ze dan ook duidelijk: "In Europa is het allemaal nog niet zo erg als in de VS. Veel mensen verkopen hun ziel aan de duivel en gaan de meest vreemde dingen roepen of doen om maar bekend te worden. Ik kan het zo niet doen, want zo ben ik niet. Dat is erg moeilijk, je moet heel erg sterk in je schoenen staan en een sterk vertrouwen en geloof in jezelf hebben. Ik kan geen compromissen sluiten. Ik weet dat ik hier op aarde ben gezet met een bepaald doel en kan niets anders dan mezelf zijn."
Tekst: Pier / beeld: Deluge
|
|
|
|
